Theseus ve Minotauros

 Böylece Minos, utancını gizlemek için canavarı bir hapishanede saklamaya karar verdi ve büyük yetenek sahibi ünlü mimar Daedalos’un çizimiyle bir yer yaptı. Bu hapishane gözleri aldatan labirent geçitleriyle…

OVİDÎUS, 1. YÜZYIL

Theseus ve Minotauros hikâyesinin (ki, bazı bölümleri İÖ 6. yüzyıl sonralarına kadar izlenebilir) İÖ 2. yüzyıl kaynağı Atinalı Apollodoros’a göre Theseus, Atina’nın eski bir kralıydı. Babası ölümlü kral Aigeus ise de, “biyolojik babası”nın Tanrı Poseidon olduğu iddia edilmiştir. Theseus’un hikâyesinin ana konusu bir gencin çeşitli güçlüklerle başederek ergenliğe erişmesidir. Yunan mitolojisinde çok rastlanıldığı üzere erkekliğe giden yol gurur, ironi ve hüzünle kaplıdır. Ancak bu hikâyenin başka bir tarihsel gerçeği var mıdır?

Theseus’un Troizen köyünde doğumundan sonra Aigeus, yeğenleri Pallasoğulları’nın intikamından korktuğu için çocuğunu Atina’ya götürmemişti. Troizen’den ayrılırken, büyük bir kayanın altına kılıcını ve sandaletlerini gizlemiş ve karısı Aithra’ya çocuğu bu nesneleri kayanın altından tek başına çıkartacak kadar büyüyene ve güçlenene kadar köyde tutmasını söylemişti. Ancak bu işi başardıktan sonra Theseus’un Atina’ya babasının yanına gitmeye izni olacaktı. Theseus on altı yaşına geldiğinde güçlü kuvvetli bir delikanlı oldu. Annesi Aithra da onu kayanın yanına götürdü. Delikanlı kayayı kolayca kaldırıp babasının eşyalarını aldı. Bu görevi başardıktan sonra aldığı talimat uyarınca Atina’ya gitmeye karar verdi. Aithra onun deniz yoluyla gitmesini istiyorsa da, Theseus haydutlar, yolkesenler ve vahşi hayvanlarla dolu tehlikeli kara yolunu seçti.

Beklenildiği gibi yol boyunca pek çok tehlikeyle karşılaştı ve hepsinin üstesinden geldi. Büyük gücünü ve kurnazlığını kullanan Theseus, başka kahramanlıkların yanı sıra Periphates’i öldürüp onun gürzünü elinden aldı, eşkıya Skiron’u yenerek denize attı, kötü yürekli Prokrustes’i öldürdü, “Crommion’un vahşi dişi domuzu”nu imha etti

(Üstte) Theseus, Minotauros’a bu göz kamaştırıcı labirentin ortasında öldürücü darbeyi vurmaya hazırlanıyor. Salzburg yakınlarında bir Roma villasından mozaik, 400 yılları civarı. (Altta) İÖ yaklaşık 500-413 yıllarına ait Knossos’tan gümüş bir sikkede koşan Minatauros, efsane ile süregelen ilişkiyi gösteriyor.

ATİNA’NIN KAN BEDELİ: MİNOTAUROS’U BESLEMEK

Theseus, Atina’ya geldiğinde ülkesine çöken büyük bir felaketle karşılaştı. Uzun yıllar önce -Apollodoros, Troya Savaşı’ndan üç kuşak önce der- Girit Kralı Minos’un oğlu Androgeas, Atina’ya karşı bir savaşta öldürülmüştü. Kral Minos öfkesi ve yası için kan parası istedi ve Atinalılar da Girit’le daha büyük bir çatışmaya girmemek için bunu kabul ettiler. Her yıl (efsanenin bazı anlatımlarında dokuz yılda bir kere) Atinalı yedi genç erkek ve yedi genç kız Girit’e götürülecekler ve burada yarı insan yarı boğa Minotauros’a yem olmak üzere verilecekler ve o da onları Labyrenthos (labirent) hapishanesinde öldürecekti.

Knossos Sarayı’ndaki bu duvar resminde bir törende genç cambazlar ve saldıran boğa. Bu tür uygulamalar Atina gençlerinin Minotauros’a kurban edilmeleri hikâyesinin temeli olabilir mi?

Minotauros’un kökeni Kral Minos’un tanrıları kandırma boş çabasına kadar izlenebilir. Minos, tanrılara kurban edeceği kusursuz bir boğa için dua etmiş, Poseidon da buna razı gelmişti. Boğa o kadar muhteşem bir hayvandı ki, Minos onu kendine saklayıp daha az kusursuz bir hayvan kurban etmeye karar verdi. Poseidon, Minos’un yaptığı işi anlayarak ona bir ceza verdi. Öfkeli Tanrı’nın Minos’un karısı Pasiphae’ye yaptığı büyü nedeniyle kadın tanrısal boğaya âşık oldu. Boğayla birleşmesi sonrası hamile kalıp Minotauros’u doğurdu. Minos ünlü mimar Daedalos’a Minotauros’un hapsedileceği karmaşık bir Labyrenthos inşa ettirdi ve böylece Girit halkı bu yarı insan yarı boğa yaratığın tahribatından korunmuş oldu.

Theseus Atina’ya vardığında, son kurban grubu kendilerini Girit’e ve ölümlerine götürecek olan kara yelkenli gemiye binmek üzereydi. Theseus, Minotauros’u yenip bu korkunç kurban işine son vereceğine inanarak seçilmişlerden birinin yerine geçmek istedi. Kral Aigeus oğlunu vazgeçirmeye çalıştı ama sonunda bir şartla isteğini kabul etti: Theseus, Minotauros’u öldürüp Labyrenthos’tan kurtulabilirse Girit gemisiyle muzaffer olarak Atina’ya dönerken babasının başardığım anlaması için kara yelkenler yerine beyaz yelkenler takacaktı.

Theseus ile diğerleri Girit’e varınca Labyrenthos’a götürüldüler. Kral Minos ile Pasiphae’nin kızı kurnaz Ariadne, Theseus’u görür görmez ona âşık oldu ve Labyrenthos’ta kaybolmasını önlemek için basit bir strateji geliştirdi. Theseus uyumakta olan Minotauros’a erişinceye kadar kızın verdiği ipek iplik yumağını boşalttı. Minotauros uyandı ve çok şiddetli bir mücadeleden sonra Theseus canavarı öldürdü. Sonra ipi izleyerek kapıya ulaştı ve Atina’ya döndü. Ancak ne yazık ki yelkenleri değiştirmeyi unutmuştu. Aigeus kara yelkenleri görünce, oğlunun öldüğünü düşündü ve acısından yüksek bir yardan denize atlayarak hayatına son verdi.

(Üstte) Genelde kalpsiz bir canavar olarak resmedilmesine rağmen G. F. Watts’ın Minotauros’u burada hüzünlü görünmektedir. (Altta) Theseus, Minotauros’u öldürdükten sonra cansız gövdesi üzerinde dinleniyor. Antonio Canova’nın heykeli, 1781-83.

THESEUS VE MİNOTAUROS: GERÇEK PAYI VAR MI?

Girit’teki bu efsane konusunda herhangi bir arkeolojik kanıt var mıdır? Yarı insan yarı boğa yaratığı bir kenara bırakırsak Apollodoros’un Girit’te Kral Minos’tan söz etmesinin ilginç olduğunu görürüz. Girit’te Knossos’ta 1900 yılında Sir Arthur Evans’ın başlattığı arkeolojik kazılar daha önce bilinmeyen bir uygarlığın varlığını ortaya çıkarmıştır. Evans buna Kral Minos’un adıyla Minos uygarlığı adını vermiş ve doruk noktasına İÖ 50 ile 1420 arasında eriştiğini saptamıştır. Eski Giritliler’in boğaların nemli rol oynadığı bir dinleri vardı. Knossos’ta çok büyük bir Minos sarayındaki bir freskte bir dini tören olabilecek bir sahnede cambazlar bir boğanın üzerinde takla atmaktadırlar. Sarayın duvarları kireçtaşından stilize edilmiş büyük boğa boynuzlarıyla süslüdür. Sarayda bulunmuş tören kapları boğa başı biçiminde yapılmıştır. Knossos Sarayı’nın planı da 20 bin metrekareye yayılmış yüzlerce, belki de bin odalı bir labirent görünümündedir. Bu gerçek bir labirent olup insanlar tapınak ile Minotauros’un Labyrenthos’u arasındaki ilişkiyi çok eskiden beri kurmuşlardı. İÖ 500 yılında, tapınak çoktan terk edilmiş olduğu sırada Giritliler, bir yüzünde Minotauros bir yüzünde bir labirent olan paralar basmışlardı.

Bu nedenle Theseus ve Minotauros efsanesinin, efsane dürbünüyle bakılan gerçek bir tarih olayını taşıdığı düşünülebilir. Hikâye Yunanlılar’ın Minos uygarlığına tabi olduğu bir dönemi yansıtıyor olabilir ve Minotauros’un Labyrenthos’u da, Knossos’taki kazılar sonrası ortaya çıkan Tunç Çağı saray-tapınağının karmaşık oda düzeninin mitolojik yorumu olabilir. Araştırmacılar Rodney Castleden ve J. Lesley Fitton, Theseus’un Minotauros’u öldürüp Yunanlılar’ın Minoslular’a ödedikleri korkunç kan parasına son vermelerinin Yunan uygarlığının yükselerek Minoslular’ın Tunç Çağı boyunduruğundan kurtulmalarının efsanevi bir mecazı olduğunu iddia etmektedirler.

Girit dönüşü Theseus’un kral oluşu, tanrıça Athena şerefine Panathencia, Poseidon şerefine de İsthos şenliklerini düzenlemesi, halkın çıkarlarını gözeten, zenginlerle soyluların ayrıcalıklarını kısıtlayan toplumsal yasalar çıkarması, bir yanda çeşitli yiğitliklerini sürdürmesi, hatta arkadaşı Lapith kralı Peirithos’la birlikte Argonautlar’ın seferlerine katılması, Kalydon avına gitmesi, Oidipus’u Attika’ya kabul edip rahatça ölmesini sağlaması başka efsanevi özelliklerindendir.

(Üstte) Knossos’tan boğa başlı törensel sıvı kabı. Minoslular’ın sanatında sık sık boğa simgelerine rastlanılması bunların büyük dini önemlerine işaret etmektedir. Yunanlılar’ın yarı insan yarı boğa Minotauros efsanesinin kaynağı bu olabilir. (Altta) Knossos Sarayının planı: Merkezdeki büyük bir avlu çevresinde koridorlardan ve odalardan oluşan bir labirent.